บทที่ 29

ข้าหลับตาลง ปล่อยให้ร่างทอดกายอย่างอ่อนแรงไปบนพื้นหินอันเย็นเยียบขณะรอรับการโจมตีถึงฆาต ริมฝีปากของข้าเผยอออกเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ไลแคนธาร์...” ข้าเอ่ยชื่อของเขาราวกับเป็นบทสวดภาวนา ราวกับเป็นคำอำลา โลหิตไหลซึมจากบาดแผลที่หัวไหล่ เป็นสายธารอุ่นๆ ไหลรินผ่านผิวที่ซีดขาวของข้า

เสียงเร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ